Υπάρχουν φορές που το σώμα δεν είναι απλώς το σώμα μας. Γίνεται μήνυμα, καταφύγιο, απόδειξη ότι αντέχουμε. Και, κάποιες φορές, γίνεται πανοπλία.
Η άσκηση μπορεί να προσφέρει χαρά, ενέργεια, αυτοπεποίθηση και μια πολύτιμη αίσθηση συνέπειας. Η επιθυμία να δυναμώσουμε δεν είναι από μόνη της πρόβλημα. Το ερώτημα αρχίζει όταν η ξεκούραση γεννά ενοχή, όταν μια αλλαγή στο πρόγραμμα προκαλεί πανικό ή όταν η αξία μας μοιάζει να μετριέται αποκλειστικά σε κιλά, επαναλήψεις και εκατοστά.
Μήπως, μερικές φορές, το σώμα προσπαθεί να πει όσα δεν μάθαμε ακόμη να λέμε;
Η δύναμη ως γλώσσα
Πολλά αγόρια μεγαλώνουν ακούγοντας —άμεσα ή έμμεσα— ότι πρέπει να αντέχουν, να μη φοβούνται, να μη δείχνουν πως χρειάζονται βοήθεια. Η τρυφερότητα μπορεί να συνδεθεί με αδυναμία και η ευαλωτότητα με κίνδυνο. Έτσι, συναισθήματα όπως ο φόβος, η ντροπή, η μοναξιά ή η ανάγκη για φροντίδα συχνά μένουν χωρίς επαρκές λεξιλόγιο.
Το σώμα, όμως, διαθέτει τη δική του γλώσσα. Η ένταση, ο έλεγχος και η επανάληψη μπορούν να οργανώσουν προσωρινά ένα εσωτερικό τοπίο που μοιάζει χαοτικό. Η προπόνηση προσφέρει σαφείς κανόνες και ορατή πρόοδο. Εκεί όπου οι σχέσεις είναι αβέβαιες, το πρόγραμμα φαίνεται προβλέψιμο. Εκεί όπου τα συναισθήματα μας εκθέτουν, οι μύες μοιάζουν να μας προστατεύουν.
Όταν η πειθαρχία αλλάζει ρόλο
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια πειθαρχία που στηρίζει τη ζωή και σε μια πειθαρχία που τη στενεύει. Στην πρώτη περίπτωση μπορούμε να προσαρμοστούμε, να ξεκουραστούμε, να απολαύσουμε και να σχετιστούμε. Στη δεύτερη, το πρόγραμμα γίνεται αδιαπραγμάτευτο, η παράλειψη βιώνεται ως αποτυχία και το σώμα δεν είναι ποτέ αρκετά δυνατό ή αρκετά «σωστό».
Η μυϊκή δυσμορφία ανήκει στο φάσμα των διαταραχών σωματικής δυσμορφίας και αφορά την επίμονη πεποίθηση ότι το σώμα δεν είναι αρκετά μυώδες ή γραμμωμένο, ακόμη κι όταν οι άλλοι το αντιλαμβάνονται διαφορετικά. Δεν είναι ματαιοδοξία ούτε απλή ανασφάλεια. Μπορεί να συνδέεται με σημαντική ψυχική δυσφορία και να επηρεάζει το φαγητό, τις σχέσεις, την εργασία και την καθημερινότητα.
Όχι λιγότερη δύναμη — περισσότερος χώρος
Η απάντηση δεν είναι να αντικαταστήσουμε τη δύναμη με την αδυναμία, ούτε να αντιμετωπίσουμε την άσκηση ως κάτι ύποπτο. Είναι να διευρύνουμε το νόημα της δύναμης. Να μπορεί να περιλαμβάνει την ξεκούραση, την αβεβαιότητα, την ανάγκη για τον άλλον και τη δυνατότητα να πούμε «φοβάμαι», «κουράστηκα», «χρειάζομαι».
Όταν ένα συναίσθημα αποκτά όνομα, δεν χρειάζεται να εξαφανιστεί για να γίνει υποφερτό. Μπορούμε να το σκεφτούμε, να το μοιραστούμε και να επιλέξουμε πώς θα σταθούμε απέναντί του. Τότε το σώμα δεν χρειάζεται να σηκώνει μόνο του όλο το βάρος της ιστορίας μας.
Ίσως, τελικά, η πιο ώριμη μορφή δύναμης να μην είναι η ακαμψία. Να είναι η δυνατότητα να παραμένουμε ανοιχτοί χωρίς να καταρρέουμε· δυνατοί, χωρίς να χρειαζόμαστε διαρκώς πανοπλία.
Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικό και δεν αποτελεί διάγνωση ή εξατομικευμένη θεραπευτική οδηγία. Αν η ενασχόληση με το σώμα, την άσκηση ή τη διατροφή προκαλεί έντονη δυσφορία ή περιορίζει την καθημερινότητά σου, μπορείς να απευθυνθείς σε κατάλληλο επαγγελματία ψυχικής υγείας.